Aleksander Fredro, „Zemsta” — lektura obowiązkowa na egzaminie ósmoklasisty · jedna z lektur obowiązkowych — może być tekstem w arkuszu albo lekturą do wypracowania
Komedia Aleksandra Fredry o dwóch sąsiadach, którzy dzielą jeden zamek i nie potrafią się dogadać. Na egzaminie wraca w zadaniach o bohaterach i jako przykład do wypracowania o konflikcie, uporze i pojednaniu.
„Zemsta” to komedia w czterech aktach, napisana wierszem — trzynastozgłoskowcem z rymami. Nie ma tu narratora: wszystkiego dowiadujesz się z dialogów i z didaskaliów, czyli tekstu pobocznego. Akcja mieści się w jednym miejscu i w krótkim czasie: w starym zamku, którego jedną część zajmuje porywczy Cześnik Maciej Raptusiewicz, a drugą cichy i wyrachowany Rejent Milczek. Iskrą do awantury jest mur graniczny, ale prawdziwym paliwem sporu jest duma obu sąsiadów. Obok kłótni biegnie wątek miłosny: Klara, synowica Cześnika, i Wacław, syn Rejenta. Fredro miał się zainspirować aktami dawnego procesu o zamek w Odrzykoniu. W arkuszu ta lektura pojawia się dwojako — jako fragment tekstu literackiego w części I albo jako utwór, do którego odwołujesz się w wypracowaniu. Najwięcej kłopotu sprawia uczniom mylenie pokrewieństw bohaterów i branie cichego Rejenta za postać łagodną.
Cześnik Maciej Raptusiewicz jest opiekunem Klary, swojej synowicy, i szuka żony — myśli o wdowie Podstolinie, czyli Hannie Czepiersińskiej. Rejent Milczek jest ojcem Wacława. Klara i Wacław się kochają. Papkin służy Cześnikowi za posłańca, Dyndalski jest jego starym marszałkiem dworu.
Raptusiewicz pochodzi od raptusa, człowieka wybuchowego; Milczek — od milczenia i skrywania zamiarów. Każdy mówi inaczej: Cześnik rzuca rozkazy i powtarza wciąż to samo powiedzonko, Rejent wtrąca pobożne formuły, Papkin przechwala się czynami, których nie dokonał. W dramacie to język charakteryzuje postać.
Cała akcja toczy się w jednym zamku, podzielonym między dwóch właścicieli, i zamyka w krótkim czasie. Bezpośrednią przyczyną awantury jest mur graniczny: Rejent posyła robotników, żeby go naprawili, a ludzie Cześnika ich przepędzają. Rejent odpowiada nie szablą, lecz pozwem i świadkami.
Cześnik szuka żony i wysyła Papkina z wyzwaniem do sąsiada. Rejent postanawia ożenić Wacława z Podstoliną, żeby pokrzyżować plany Cześnika. Ten w odwecie dyktuje Dyndalskiemu list, który ma doprowadzić do potajemnego ślubu Wacława z Klarą. Ślub młodych kończy spór — sąsiedzi się godzą.
Utwór dzieli się na akty i sceny, a tekst — na główny (dialogi i monologi) oraz poboczny (didaskalia). Komizm ma trzy źródła: postaci z przesadnymi cechami, sytuacji (pomyłki, podsłuchiwanie, pojedynek, do którego nie dochodzi) i słowa (przechwałki, powtarzane zwroty, dyktowanie listu).
Pasuje do tematów o konflikcie i pojednaniu, o uporze, który ośmiesza człowieka, i o miłości silniejszej od waśni dorosłych. Przy temacie o bohaterze komicznym najlepszym przykładem jest Papkin. Zawsze podawaj imię bohatera i konkretną scenę, nie samo streszczenie.
Te błędy najczęściej kosztują punkty w zadaniach do tej lektury.
Nie ma tu narratora ani opisów świata podanych wprost. Wszystko wynika z wypowiedzi bohaterów i z didaskaliów, a zadania często sprawdzają właśnie tę różnicę.
Cichy ton to jego maska. Zamiast się bić, zbiera świadków, pisze pozew i próbuje ożenić syna wbrew jego uczuciom, żeby zaszkodzić Cześnikowi.
Zadania zamknięte lubią dystraktory, które opisują wydarzenia prawdziwe, ale późniejsze. Pytanie o bezpośrednią przyczynę dotyczy naprawy muru i przepędzenia robotników.
W niebezpieczeństwie natychmiast traci odwagę, a gdy uwierzy, że został otruty, pisze testament. To postać komiczna, nie wzór bohatera.
Dokończ zdanie. Wybierz właściwą odpowiedź spośród podanych. Bezpośrednią przyczyną awantury między Cześnikiem a Rejentem jest A. starania obu o rękę Podstoliny, B. naprawa muru granicznego, C. przyjazd Wacława do zamku, D. list podyktowany Dyndalskiemu.
Jedna odpowiedź, bez uzasadnienia. Sprawdź, czy pozostałe wersje nie opisują zdarzeń późniejszych — one też są prawdziwe, ale nie są przyczyną.
Oceń prawdziwość stwierdzeń. Zaznacz P, jeśli stwierdzenie jest prawdziwe, albo F — jeśli jest fałszywe. 1. Wacław jest synem Rejenta Milczka. 2. Klara jest córką Cześnika. 3. Akcja toczy się w zamku podzielonym między dwóch właścicieli.
Każde zdanie oceniasz osobno, a punkt bywa przyznawany za komplet. Zdanie o Klarze jest fałszywe — Cześnik jest jej stryjem i opiekunem.
Do każdego bohatera dobierz cechę, która go charakteryzuje. Bohaterowie: Cześnik, Rejent, Papkin. Cechy: A. porywczość, B. tchórzliwość ukryta pod przechwałkami, C. obłuda i wyrachowanie, D. nieśmiałość.
Cech jest więcej niż bohaterów — jedna zostaje niewykorzystana. Nie zostawiaj pustych pól, bo za brak odpowiedzi nie dostaniesz punktu.
Wyjaśnij, na jaką cechę bohatera wskazuje nazwisko Milczek. W uzasadnieniu odwołaj się do jednego zachowania Rejenta.
Pełna odpowiedź ma dwie części: nazwanie cechy i przykład z utworu. Samo „bo jest cichy” daje najwyżej połowę punktów, bo brakuje odwołania do zdarzenia.
Czy warto dążyć do zgody, nawet gdy uważamy, że mamy rację? Napisz rozprawkę, w której rozważysz problem i uzasadnisz swoje stanowisko. W argumentacji odwołaj się do „Zemsty” Aleksandra Fredry oraz do innego utworu literackiego. Twoja praca powinna liczyć co najmniej 200 wyrazów.
Odwołanie do lektury obowiązkowej punktuje się tylko wtedy, gdy przywołasz konkretne wydarzenie albo zachowanie bohatera. Sama wzmianka o tytule i nazwisku autora nie wystarczy.
O sporze dwóch sąsiadów, którzy mieszkają w jednym zamku i nie potrafią się dogadać. Porywczy Cześnik chce się mścić szablą, a wyrachowany Rejent — pozwem i podstępem. Równolegle rozwija się miłość Klary i Wacława, która na końcu godzi obie strony.
Nie ma jednego. Akcję napędzają dwaj przeciwnicy: Cześnik Maciej Raptusiewicz i Rejent Milczek. Gdy zadanie pyta o jednego bohatera, zwykle chodzi o Cześnika, bo to on obmyśla zemstę i dyktuje list. Papkin jest postacią najbardziej komiczną, ale nie głównym bohaterem.
Tak. Może pojawić się jako fragment tekstu literackiego w części I arkusza albo jako lektura, do której odwołujesz się w wypracowaniu. Trzeba znać bohaterów, ich relacje i kolejność wydarzeń, bo zadania sprawdzają szczegóły, a nie ogólne wrażenia.
Bo ma rozśmieszać, a konflikt kończy się dobrze: zgodą i ślubem. Śmieszą przesadne cechy bohaterów, ich sposób mówienia i sytuacje, w których plany obracają się przeciwko pomysłodawcom. Rodzaj literacki tego utworu to dramat, a komedia jest jego gatunkiem.
Zadania z naszej bazy, sprawdzane natychmiast. Bez logowania.
Krótka diagnoza pokazuje wynik od razu, z rozbiciem na części arkusza. Bez logowania i bez opłat.
Wybierz, które kategorie plików cookies akceptujesz. Zgodę możesz zmienić w dowolnym momencie.
Sesja, bezpieczeństwo, podstawowa funkcjonalność (logowanie, koszyk subskrypcji, zabezpieczenia reCAPTCHA). Bez nich serwis nie działa.
Google Analytics 4 — anonimowe statystyki użycia serwisu. Pomaga nam poprawiać aplikację na podstawie tego, które funkcje są faktycznie używane.
Google Ads — remarketing i pomiar skuteczności reklam. Dzięki temu możemy pokazywać Ci trafniejsze reklamy i finansować rozwój darmowej wersji.
Zapamiętywanie preferencji (motyw ciemny/jasny, wybrane przedmioty, ustawienia sesji).
Dopasowywanie treści do Twoich zainteresowań (rekomendacje pytań, spersonalizowane powiadomienia o powtórkach).